دنیای الکترونیک و کامپیوتر

پروژه جدید لنزهای هوشمند گوگل، که به عنوان یک آگاهی دهنده غیرتهاجمی عمل می کنند، برای میلیون ها فرد مبتلا به دیابت نوع 1 یک نعمت الهی می توان قلمداد کرد.این لنزها می توانند یک نسخه ایده ال آگاهی دهنده برای افراد غیردیابتی نیز باشند.

گوگل تحقیقات خود را بر روی لنزهای هوشمند اواخر پنج شنبه در وبلاگ رسمی خود اعلام کرد.پروژه در Google X آزمایشگاه سری که علاوه بر این پروژه، بر پروژه هایی مانند ماشین خودرانندگی گوگل و گوگل شیشه ای نیز کار می کنند، توسعه یافته است. هدف از انجام این پروژه یافتن راهی جایگزین برای آزمایش و نظارت بر سطح گلوکزهای خون بطوری که دیگر افراد دیابتی نیاز به سوراخ کردن انگشت خود و استفاده از دستگاه تست قند نداشته باشند، می باشد.

لنزهای تماس، قادر به جمع آوری و آزمایش اشک برای سطح گلوکز بوده و همچنین راهی برای محدود کردن ماهیت تهاجمی تست قند از طریق سوراخ کردن انگشت می باشد و به افراد دیابتی کمک می کند با تست بیشتر بتوانند مصرف انسولین خود را بر اساس آن تنظیم کنند. لنزهای هوشمند از تراشه های میکروسکوپی و آنتن های مویی نازک، که بین دو لایه از مواد نرم لنزهای تماس قرار دارد ساخته شده است. گوگل دنبال راهی است که احتمالا با استفاده از چراغ های LED کوچک، هشدار دهد  سطح پوشیده شده به طور غیرعادی بالا یا پایین است.

با یک دیدکلی، لنزهای هوشمند برای افراد دیابتی وسیله جدیدی نیست. به گزارش GEEKWire در واقع پیدایش پروژه گوگل از دانشگاه واشنگتن و هماهنگی با تحقیقات مایکروسافت برمی گردد. مایکروسافت جنبه های دیگری از پروژه را با جزئیات بیشتر در دسامبر 2011 به نقل از پژوهشگر UW بابک پرویز مطرح کرده بود. پرویز در حال حاضر یکی از بنیانگذاران این پروژه در گوگل می باشد.پروژه لنز UW حدود 18 ماه پیش به گوگل منتقل شد. برایان اوتیس یکی دیگر از بنیانگذاران این پروژه در مورد علت این انتقال به مطبوعات Assosiate اینچنین گفت "می توان پروژه را در یک سطح علمی معین در محیط علمی کار کرد، اما انتقال پروژه به گوگل به علت سرمایه گذاری عظیم گوگل بر روی پروژه های علمی می باشد"

به گفته گوگل از همان ابتدا لنزهای تماس در Google X در حال تست بوده اند. چالش اصلی در نمونه اولیه لنزها در استفاده از مواد استاندارد برای ساخت لنزها می باشد بطوریکه لنزها پوشیده باشند.

تصویری از شیشه های نامرئی؟
در حال حاضر گوگل بر روی لنزهای تماس هوشمند که در درجه اول در مصارف پزشکی کاربرد خود را نشان خواهد داد، تمرکز کرده است. اینکه این تکنولوژی چگونه می تواند با چیزی مانند گوگل شیشه ای کار کند جای تامل دارد. در حقیقت هر دو پروژه یک وجه مشترک دارند و آن پرویز می باشد. پرویز مسبب پروژه گوگل شیشه ای می باشد، پروژه ای که به نظر می رسد نقطه انطباق خوشحال کننده ای باشد. دیدن این اطلاعیه از گوگل جالب است، به خصوص با توجه به برخی نوع آوری های دیگر که در فضای لنز هوشمند اتفاق افتاده است.

در نمایشگاه CES2014 سیستم عینک اپتیکی مشاهده شد که با ترکیبی از یک جفت عینک های هوشمند با یک جفت خاص از لنزهای تماس برای تکمیل واقعیت و تجربه ی گوگل شیشه ای ایجاد شده بود.
به گفته سخنگوی ioptik در CES علت اینکه بر روی ادغام عینک و لنزهای تماس و ایجاد یک محصول متمرکز نشده اند را به دلیل محدودیت های سخت افزاری دانست و گفت که در اینصورت یک میدان دید کوچکی ایجاد می شد. گوگل گلس مشابه گوشی های هوشمند در حدود 24 اینچ در مقابل شما است. یعنی شبیه به یک طرح تلویزیون بزرگ است که شما میدان دید بیشتری داشته باشید.

به عبارت دیگر چالش بر ساخت قطعات بی سیم و فرآیند میکرونی جهت مناسب بودن آن در یک لنز تماسی نیست، بلکه قادر بودن به ارائه تصاویری در چشم می باشد که به اندازه کافی بزرگ و مفید باشند. به گفته گوگل حداقل 5 سال قبل از رسیدن لنزهای هوشمند نظارت بر گلوکز به دست مصرف کنندگان، به احتمال زیاد، گوگل گلس یا عینک گوگل را در چشمان خود به زودی خواهیم دید. به نظر می رسد این واقعه بسیار طبیعی و برای پوشش چشمی قانع کننده باشد.

برخلاف عینک هایی با سنسور که برای چشم تعبیه شده است، قرار دادن سنسور بر روی عنبیه، برخی از جنبه های بد بسیاری از محصولات مانند عینک گوگل را از این می برد. منتقدان ممکن است در مورد سنسورهای نامرئی به علت رعایت نشدن حریم خصوصی انتقاد کنند، اما از آنجا که این تنها یک خیال است، می تواند فکر ما را سرگرم کند؟ علاوه بر این بوسیله بیوسنسورها در چشم، فرصت برای زمان واقعی داده های بیومتریک، در یک سطح بسیار بالا که از طریق لوازم جانبی تناسب اندام دریافت می شود، می تواند به یک احتمال واقعی تبدیل شود.